Αναφέρεται ουσιαστικά στο άγχος που έχουν κάποιοι άνθρωποι ως προς την έκθεσή τους μπροστά σε άλλο κόσμο. Το άτομο φοβάται να μιλήσει ή να εκτεθεί μπροστά σε κόσμο, πιστεύει ότι θα κριθεί, ότι οι άλλοι θα γελάσουν μαζί του, θα είναι αντικείμενο αρνητικού σχολιασμού και εν΄ τέλει θα ταπεινωθεί. Σαν αποτέλεσμα το άτομο αποφεύγει κάθε κατάσταση και συναναστροφή η οποία θα μπορούσε να πυροδοτήσει τον ενδεχόμενο αυτό φόβο. Σε αντίθεση με την καθημερινή νευρικότητα, η κοινωνική αγχώδης διαταραχή περιλαμβάνει φόβο, άγχος και αποφυγή, παρεμποδίζοντας τις σχέσεις, τις καθημερινές ρουτίνες, την εργασία, το σχολείο ή άλλες δραστηριότητες. Η διαταραχή κοινωνικού άγχους ξεκινά συνήθως από τις αρχές έως τα μέσα της εφηβείας.
Σωματικά συμπτώματα
Τα σωματικά σημεία και συμπτώματα μπορεί μερικές φορές να συνοδεύουν την κοινωνική αγχώδη διαταραχή και μπορεί να περιλαμβάνουν:
Γρήγορος καρδιακός παλμός
Τρόμος
Υπερβολική εφίδρωση
Ναυτία η διάρροια
Κοκκίνισμα, τραύλισμα στην ομιλία
Δυσκολία στην αναπνοή
Ζάλη ή ζαλάδα
Μυϊκή ένταση
Οι καταστάσεις που είναι δυνατόν να πυροδοτήσουν σε ένα άτομο τον φόβο αυτό είναι:
Η γνωριμία με άγνωστους ανθρώπους,
Να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής
Να το κοιτούν ενώ κάνει κάτι
Ομιλία μπροστά σε κοινό
Να δέχεται κριτική ή κάποιο πείραγμα
Ομιλία με πρόσωπα κύρους ή εξουσίας
Το φλερτ
Η τηλεφωνική επικοινωνία για κάποια δουλειά
Να τρώει ή να πίνει μπροστά σε άλλους
Η συμμετοχή σε κοινωνικές εκδηλώσεις (πάρτι, γιορτές).
Ως εκ τούτου, ενώ σχεδόν όλοι νιώθουν νευρικοί όταν μιλούν δημόσια, προκειμένου να «χαρακτηριστεί» και να διαγνωσθεί αυτός ο «φόβος», ή η «ντροπή» της έκθεσης ως διαταραχή, θα πρέπει να υπάρχει σε μια ή περισσότερες διαφορετικές καταστάσεις, οι οποίες θα πρέπει να οδηγούν σε σημαντική δυσφορία (Spence & Rapee, 2016 ) , να διαρκούν περισσότερο από έξι μήνες σε καθημερινή βάση και με επίμονα και έντονα συμπτώματα. Σημαντικό είναι τα αποτελέσματα των συμπτωμάτων να επηρεάζουν ουσιαστικά την κοινωνική, επαγγελματική και προσωπική ζωή και ρουτίνα του ατόμου ώστε να δοθεί διάγνωση.
